La la la Human Steps in Museum Boijmans Rotterdam

La la la Human Steps in Museum Boijmans van Beuningen

tot en met 25 mei 2015

Op een video uit 1970 van Vito Acconci zie je de kunstenaars geblindoekt tegen een muur staan. Met voorovergebogen lichaam straalt de spanning van hem af. Het hoofd staat schuin en toont de aandacht waarmee hij wacht op wat gaat komen. En dat vindt plaats in de ballen die buiten beeld naar hem toe worden gegooid. Geen van deze ballen kan hij echter vangen omdat hij verstoken is van het zien. Naarmate je langer kijkt wordt de hopeloosheid van de pogingen steeds duidelijker.

Acconci`s ‘Blindfolded Catching Piece toont in een notendop de essentie van de tentoonstelling La la la Human Steps. Het gaat over het menselijk tekort. Is deze video niet een metafoor voor de onmogelijkheid om de verrassingen van het leven voor te zijn? Zijn we niet allemaal gedoemd om het leven door ons heen te laten stromen en de ballen van het noodlot soms tegen ons aan te voelen?

De tentoonstelling La la la Human Steps is opgezet door Sjarel Ex, samen met Els Hoek. Maar ook andere conservatoren zoals Peter van der Coele en Francesco Stocchi hebben hun bijdrage geleverd.

De tentoonstelling was, in een iets andere vorm twee jaar geleden in Istanbul te zien. Toen waren er geen live dansperformances ingepland.

De naam van de tentoonstelling is ontleend aan de naam van het Canadese dansgezelschap ‘La La La Human Steps’ van de Marokkaanse choreograaf Édouard Lock. Op zaterdag 4 april zal het gezelschap ook een dans uitvoeren die speciaal voor de tentoonstelling wordt geschreven.

In de tentoonstelling zijn een aantal citaten verwerkt. Het thema is La condition humaine (André Malraux) in het Nederlands vertaald ‘het menselijk tekort’ of in het Engels ‘the human faith’. Grote menselijke thema`s volgens Ex die een beroep doen op zowel de intellectuele bagage van de toeschouwer alsook de levenservaring.

De collectie van het Boijmans is ten volle gebruikt, zowel in de omvang van 6 eeuwen, als de diversiteit aan beeldmiddelen. Op enkele bruiklenen na, zijn het allemaal werken uit eigen bezit. Het surreële is de onderliggende verbinding. De dans brengt het geheel in beweging.

Omdat er ruim 13 uur video te zien is, kan de bezoeker met het entreekaartje nog een tweede keer gratis terugkomen.

Van harte aanbevolen.

 

 

 

 

ALL door herman de vries in het Stedelijk Museum Schiedam

In mijn functie als CKV-docent met als taak het enthousiasmeren van pubers voor de schone kunsten, merkt ik dat met name de bèta-achtige leerlingen niet te charmeren waren voor de verbeelding en het schone. Eén leerling bleef hardnekkig op het evaluatieformulier onder de repetitie vermelden dat hij niets met kunst had en dat dat ook zo zou blijven. Totdat ik het minimalisme en met name het werk van Sol LeWit behandelde. Opeenvolgende reeksen die vanzelf patronen vormden. Opeens ging een wereld voor hem open. Met dit werk ontstond er een brug tussen kunst en wiskunde/informatica. Geduldig legde ik hem de kunststroming uit en hij mij de reeks van Fibonace en de toevalsberekeningen binnen de wiskunde.

Ik moest aan hem denken toen ik het werk van herman de vries bekeek in het Stedelijk Museum Schiedam. De roots van de vries liggen in de biologie. Als plantenkundige verlegde hij het onderzoek in de universiteit naar het onderzoek in het atelier. Hij ontpopt zich al snel tot de vormgever van de poëzie van de werkelijkheid. Hij toont de ogenschijnlijke toevallige pracht van de natuur. Hij legt drie blanco bladen onder de appelboom en conserveert respectievelijk na een uur, twee uur en drie uur het ontstane motief van afgevallen boombladeren. Hij wrijft diverse aardsoorten en houtskool van diverse houtsoorten uit op papier waardoor de mooiste kleurmotieven ontstaan.

Op een groot blad schrijft hij in diverse kleuren het woord ‘all’. De kleuren zijn in een op de natuur gebaseerde toevalligheid gebruikt. En de eindeloze rij woorden bedekt als een soort schors het blad. Tevens is het een soort mantra waarmee de vries zichzelf onderdeel maakt van een natuurlijk ritme: de poëzie van de werkelijkheid.

De vries doet zijn uiterste best om niet in te grijpen. Hij wil voorwerpen zonder betekenis maken. In de tijd van de Zero-beweging een lovenswaardig streven. Wel lastig om helemaal mee te gaan in het oeuvre van de vries. Net had ik het boek ‘Wat kunst is’ van de filosoof Danto gelezen die in dit boek probeert om binnen het modernisme tot een sluitende definitie van kunst te komen. En na Duchamp, Koons en Warhol, wordt dat een grote klus. Hij komt uiteindelijk tot de slotsom dat kunst ‘betekenisvolle voorwerpen’ zijn. En dat is lastig bij de vries. Waar is sprake van kunst als de vries betekenisloosheid tot doel heeft. Wanneer is het kunst en wanneer botanisme?

De vries schampt met zijn werk langs het zenboeddhisme, waarin het ultiem niets het eindpunt is. Af en toe brengt hij met zijn werk dat niets in beeld. Maar hij laat mij toch achter met de vraag ‘wat is kunst’? De vries houdt zich bij het volgende: “Kunst is niet definieerbaar. Elke definitie ervan is een beperking, maar voor mij hangt het samen met het onder woorden brengen van bewustzijn of met het proces van bewustwording”

In die zin was de laatste dag van het jaar een dag van bewustzijn.

De tentoonstelling is nog te zien tot 18 januari 2015. Tevens exposeert de vries in het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *